Η παράσταση “Lacrimosa ή το Απέπρωτο” του Θανάση Τριαρίδη, έπειτα από μια επιτυχημένη σεζόν, ανεβαίνει για 2η χρονιά στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Noūs Creative Space.

Ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα κι αμαρτωλά έργα του Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Καρασαββίδη, ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες της νέας γενιάς, φιλοδοξώντας να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μεταξύ κοινού και σκηνής.

Το Lacrimosa είναι ένα από τα πιο αιχμηρά και συγκλονιστικά έργα του Θανάση Τριαρίδη. Στην καρδιά του βρίσκεται η ανθρώπινη απελπισία και η αδυναμία να συμφιλιωθούμε με το κακό που μας περιβάλλει αλλά και μας κατοικεί. Ο τίτλος, δανεισμένος από τη νεκρώσιμη ακολουθία του Μότσαρτ, γίνεται αφετηρία για μια παράσταση που αγγίζει το ανείπωτο: το πένθος, την ενοχή, την οδύνη και την ελπίδα που αναδύεται μέσα από τη σκοτεινότερη στιγμή. Στο Lacrimosa η γλώσσα γίνεται σπαρακτική μουσική, ένας ύμνος στην αδυναμία και ταυτόχρονα μια κραυγή ενάντια στη λήθη.

Ένα κείμενο που εξετάζει κατά πρόσωπο την αμαρτία, την επιθυμία και την συνενοχή. 

Η παράσταση, με την Κάτια Νεκταρίου και τον Βασίλη Τριανταφύλλου, μετατρέπει τη θεατρική αίθουσα σε χώρο τελετουργίας, όπου ο θεατής δεν μένει αμέτοχος. Ο μύθος περνά από γενιά σε γενιά. Κι αυτή η επίκτητη αποστολή πρέπει να ολοκληρωθεί. 

Το έργο δεν αφήνει κενά διαφυγής∙ κάθε λέξη και κάθε σιωπή λειτουργεί σαν βήμα προς την αποκάλυψη. 

Υπόθεση:

Ένα ζεύγος επιτυχημένων δικηγόρων εξαφανίζεται μυστηριωδώς, αφήνοντας πίσω τους τα εντεκάχρονα τότε παιδιά τους (ένα αγόρι και ένα κορίτσι), καθώς και κάποιους ακατάληπτους στίχους σε ένα μωβ τετράδιο.

Έντεκα χρόνια μετά, τα δύο παιδιά, που πια είναι γύρω στα είκοσι δύο, αποφασίζουν να ξανασκεφτούν εκείνη τη νύχτα — να την αναπαραστήσουν — με μια αυτοσχέδια τελετή

Το παιχνίδι ρόλων ξεκινά, Ο Κ (το αγόρι) και η Ρ (το κορίτσι) επιλέγουν να υποδυθούν τους γονείς τους εκείνη τη νύχτα. Με αυτή την πράξη προσπαθούν να κατανοήσουν τι συνέβη, ποια ήταν τα αίτια της εξαφάνισης, ποιοι ήταν οι γονείς τους — και τι σχέση είχαν με τα παιδιά που ήταν τότε.

Η παράσταση είναι κατάλληλη μόνο για θεατές άνω των 18 ετών.

Συντελεστές:

Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης
Σκηνοθεσία: Χρήστος Καρασαββίδης
Δραματουργική επεξεργασία: Δανάη Δημοπούλου, Χρήστος Καρασαββίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Δανάη Δημοπούλου
Σκηνογραφία: Στέφανος Λώλος
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Καρασαββίδης
Σχεδιασμός φώτων: Χρήστος Καρασαββίδης, Βασίλης Κοντογιάννης
Σχεδιασμός αφίσας: Δανάη Δημοπούλου

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Λευτέρης

Βίντεο: Βαγγέλης Ευαγγελίου

Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη, Μαρία Τότσκα
Εκτέλεση Παραγωγής: Νίκος Τριανταφύλλου

Παραγωγή: Θέατρο Noūs – Creative Space

Επί σκηνής: Κάτια Νεκταρίου, Βασίλης Τριανταφύλλου

Ημέρες παραστάσεων:

Πρεμιέρα Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στις 21:00 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 15€

Μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ): 12€

Ατέλεια: 8€

Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων :

Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210 8237333

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το «Lacrimosa ή το απέπρωτο» του Θανάση Τριαρίδη είναι ένα κείμενο-κραυγή· μια ακραία ελεγεία πάνω στη θυσία, το σώμα, την ενοχή και την ατέρμονη βία που μας πληγώνει σαν ξύστρα της ιστορίας. Η γραφή του αποδομεί κάθε παρηγορητική αφήγηση, εγκλωβίζοντας τον θεατή σε μια τελετουργία αίματος και δακρύων, όπου η οδύνη δεν γίνεται ποτέ κάθαρση αλλά διαρκές αιμάτωμα.

Η δική μου σκηνοθετική ματιά επιχειρεί να ανασκάψει αυτό το οίδημα. Δεν επιζητούμε μια κειμενική αναπαράσταση, αλλά μια ζείδωρη εμπειρία: έναν μηχανισμό θεάματος που δεν εξαντλείται σε ρεαλιστικούς μιμητισμούς αλλά ενεργοποιεί τον θεατή ως συμμέτοχο, ως μάρτυρα, ως συνένοχο. Η παράσταση επιχειρεί να λειτουργήσει σαν ρήγμα στον κοινό χώρο – ένας τόπος όπου το ιερό και το βέβηλο συνυπάρχουν σε μια βίαιη συμφωνία.

Επιστρατεύω μια αισθητική λιτότητας που ταυτόχρονα εκρήγνυται σε εικόνες υψηλής έντασης. Οι ερμηνείες δομούνται πάνω σε σωματικές ψυχικές χειρονομίες, σε εκρήξεις και καταρρεύσεις, σε απογυμνωμένα σώματα που μετατρέπονται σε φορείς μνήμης και βίας. Ο φωτισμός δεν περιγράφει, αλλά σκίζει το σκοτάδι· ο ήχος δεν συνοδεύει, αλλά επιβάλλεται ως υπερβατική επιταγή.

Στόχος μου είναι να δημιουργήσουμε έναν σκηνικό μηχανισμό που μοιάζει με «μαύρη λειτουργία»· μια παράσταση που δεν ζητά παρηγοριά ούτε εξιλέωση, αλλά στήνει μπροστά μας το αίνιγμα της ανθρώπινης σκληρότητας. Το «Lacrimosa ή το απέπρωτο» γίνεται, έτσι, όχι ένα ακόμη έργο προς θέαση, αλλά μια εμπειρία ριζικής αποσταθεροποίησης.

Η πρωτοπορία έτσι κι αλλιώς, για μένα, δεν είναι διακοσμητική -είναι αναγκαιότητα. Το θέατρο οφείλει να παραμένει τόπος επικίνδυνος, αμφίσημος, ανατρεπτικός. Ένας τόπος που οδηγεί τον θεατή στην τομή αντοχής και συγκίνησης -σε μια ζώνη όπου η τέχνη δεν καθησυχάζει αλλά ταράσσει, δεν προσφέρει βεβαιότητες αλλά αποκαλύπτει το κενό τους.

Και σ΄αυτό το εγχείρημα, είναι προφανές πως δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν έχουμε δίκιο. Στη σιωπή, όμως, στα κρυφά, μπορούμε με πάσα βεβαιότητα να ξέρουμε πως τουλάχιστον δεν έχουμε άδικο. Κι αυτό, τουλάχιστον για εμένα και τους συνεργάτες μου, είναι αρκετό.

Θανάσης Τριαρίδης – Σύντομο Βιογραφικό

Ο Θανάσης Τριαρίδης (Θεσσαλονίκη, 1970) είναι ένας από τους πιο ανήσυχους και πολυσχιδείς συγγραφείς της γενιάς του. Έχει εκδώσει δεκάδες βιβλία και έχει υπογράψει περισσότερα από είκοσι θεατρικά έργα, τα οποία παρουσιάστηκαν σε σκηνές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Με συνεχή παρουσία στη λογοτεχνία, το θέατρο και την εκπαίδευση, επιμένει να διαθέτει όλο του το έργο ελεύθερα, πιστός στην ιδέα ότι η τέχνη πρέπει να είναι κοινό κτήμα.

Η δραματουργία του χαρακτηρίζεται από στοχαστική ένταση, διαρκή αναμέτρηση με την εξουσία και τη βία, και από μια επίμονη αναζήτηση της ελευθερίας και της ευθύνης του ανθρώπου.

Σημείωμα για το Lacrimosa

Το Lacrimosa είναι η απόπειρα να κοιτάξουμε κατάματα το ανείπωτο: τον τρόμο, την ενοχή, τη βία που μας συγκροτεί και μας στοιχειώνει. Είναι μια προσευχή χωρίς Θεό, ένας ύμνος για τα σώματα που πονούν, για τις φωνές που δεν ακούστηκαν ποτέ, για τις σιωπές που μας βαραίνουν.

Ο τίτλος του έργου – δανεισμένος από το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ – σημαίνει «Δακρυσμένη». Και μέσα στη λέξη αυτή χωρά όλη η συντριβή της ανθρώπινης ύπαρξης, η αδυναμία μας να συμφιλιωθούμε με το κακό που κουβαλάμε και το κακό που επιτρέπουμε.

Δεν γράφω το Lacrimosa για να παρηγορήσω. Το γράφω για να ταράξω. Για να μας θυμίσω πως κάτω από τον καθωσπρεπισμό μας, τις βεβαιότητες και τα συστήματα, υπάρχει πάντα μια πληγή ανοιχτή. Και αυτή η πληγή – όσο κι αν την κρύβουμε – είναι το μόνο μας κοινό έδαφος.

Αν το έργο καταφέρει να αφήσει έστω έναν θεατή με αυτό το ράγισμα μέσα του, τότε η κραυγή του Lacrimosa θα έχει βρει τον δρόμο της.